ทั้งๆที่เรารับรู้มาตลอดว่าร่างกายนี้เป็นของเรา จิตใจนี้เป็นของเรา เราเป็นคนควบคุมมันเราเป็นคนคิดให้ทำอย่างนู้นอย่างนี้
แต่ถ้าคิดๆดูแล้วเรานั้นกลับไม่ได้เป็นคนทำเลยเรานั้นไม่มีอยู่จริงสิ่งที่เราทำและสิ่งที่สมองเราคิดนัั้นเป็นเพียงการตอบสนองต่อสิ่งเร้าเท่านั้น อาจจะจริงที่ว่าการตอบสนองของเรานั้นซับซ้อนกว่าการตอบสนองของจระเข้ที่งับเหยื่อ สุดแท้แต่มันก็ยังเป็นการตอบสนองอยู่ดี พอคิดๆดูแล้วมันช่างน่าเจ็บใจไอ้สิ่งที่เราคิดว่าเราคิดได้ทำได้ล้วนเป็นความบังเอิญที่ผสมกับประสบการณ์แค่นั้นเอง ....แล้วชีวิตจะยังมีความหมายใดๆอีก
15/01/2010(วันที่ฉันนั่งทบทวนสิ่งที่เสียไป)
วันอาทิตย์ที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2555
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)